همه دردم !

            از خاری که بر پای و دست و چشم دارم ،

            و از خنجری که بر گرده ام .

از ستیزی که شوریده ام این سان بی باک و بی یاور.

نه یارای آن است مرا

            که درد هزاره ی انسان بر دوش

و نه سودای آن که

            امید آتیه اش در پیش گیرم .

وامانده ای میانه ی راه

             که نه از آسمانش امید مهری است

                         ونه از زمینش مهر فزاینده ای .

همه دردم من

 و نه فریاد و ؛

نه ،

                                    سکوت .

شانه هایمان را دزدیدند،

تا . . . ؛

              تا نردبام شدن را نیاموزیم .

انگار   

در تپش هر سال،

            زنگار می گرفت!

آنجا که ساقه هایش تجسم پرواز بود . . .

فریاد را،

            و فرو افتادن را . . .   .

تپش های هزیان را که بتکانی چقدر همرنگ می شوند!

            فقط بگو :

                        انگار . . .

شما که روحتان کشتگاه ابلیس خرافات است

            برای ریشه دواندن هرآنچه که :

                                    انسانی را پست می خواند

                                    انسانی را پست می خواهد و . . .

                                                                  برده ای برای کرنش و پرستش .

اکنون . . . .. . . . ..

            تنتان کشتگاه کسانی است ،

            که سهم قدرتشان از آشفته گی شهر افزون تر است .

؛

وای اگر برسفالینه اندیشه تان تلنگری بگذرد .

***

خدایی را به آسمان بخشیدید

            وبر سروری اش نشاندید

            چون سربازانی بی مقدار جان فشاندید دررکابش

تا . . .

            دندان های قدرت بی مثالش از ارواح طاعون زده ی شما چرایی جاودانه داشته باشد .

            آنگاه

                        کفتارگون اربابانی از میان شما پدیدار شد ،

گویی ، جانشین خدایان در زمین

و انسان را جز در قلمرو فرمانشان پست خواندند

                                                            پست خواستند .

چرا که برهنگی شمشیر اولین شرط خداوندی است .

                                                            و من ؛ این همه را با شما بی پرده می گویم ؛

 

وای اگر بر بلور اندیشه تان تلنگری بگذرد .

***

شما نگاهدار ایمانتان نبودید

            و نه ایمانتان شما را

چرا که بیشتر افساری را می مانست ،

                        تا بر گرد حقیقتی بمانید که پوزار سگان را بسی بیشتر ، پیشتر آزرده بود .

وهمه جز بهانه ای نبود، در کثیف ترین و چندشناک ترین صورتش.

و آموخته شدید،

                        در بند بودن را،

                        در خواب بودن را،

                        وامیدی پوچ را که این بند و این خواب را،

                                    گره گشاتر دستانی است دربستر گناه آلود چله ای از کمانی،

کمانی که هر آینه شکافتن، رویای مقدس ذات آشفته ی خدایی است که جز پرستش ؛ عرش و فرشش را کفایتی والاتر نمی گنجد.

خدایی که در دیر و صومعه و معابدتان پوسید و به کرم نشست.

ای کاش چشمانم را زلال تر می گشودم؛

            فراتر از آن که، بگویم:

                                                وای اگر بر حباب اندیشه تان تلنگری بگذرد.